The Edge of Tomorrow – Film Leninist


Kur Bolshevikët fituan Luftën Civile kundër të gjitha parashikimeve dhe u desh të tërhiqeshin në Politikat e Reja Ekonomike, duke lejuar një hapësirë shumë të gjerë për ekonominë e tregut dhe pronës private, Lenini shkroi tekstin “Notes of a Publicist” (ku përdorë analogjinë e një alpinisti i cili duhet të tërhiqet nga përpjekja e tij e parë për të arritur në majen e malit) për të përshkruar se çfarë do të thotë tërheqja në një proces revolucionar, dhe si mund të bëhet kjo tërheqje pa e tradhtuar çështjen.

Këtë analogji mund ta gjeni të përkthyer poshtë tekstit. Kurse këtu thjeshtë do e ndihmojnë paraqitjen dhe kufizimin vizual të kwsaj analogjie që përdorë Lenini duke përmendur shkurt filmin e Doug Liman (The Edge of Tomorrow, 2014) ku protagonisti Tom Cruise si Leninist e lufton të ligën që ka kapluar botën.
Continue reading “The Edge of Tomorrow – Film Leninist”

Advertisements

Si u mbijetojmë vdekjeve tona: Chaplin, Wilder, Freud


“Është vërtetë e pamundshme ta imagjinojmë vdekjen tonë; dhe sa herë që tentojmë ta bëjmë këtë vërejmë që jemi në fakt ende prezent si spektatorë.” – Sigmund Freud

Përse është e pamundshme ta imagjinojmë vdekjen tonë? Në shkrimin e tij “Ese mbi luftën dhe vdekjen” Frojdi përmend se si përpjekjet për vizualizimin e vdekjes tonë kurrë nuk mund të kenë sukses ngase posa fillojmë ta pikturojmë mungesën tonë, ne kuptojmë që jemi ende prezent si spektatorë. Për të pavetëdijshmen që nuk beson në vdekjen e vet, hapësira më e dhunshme është ajo hapësirë nga e cila subjekti evakuohet komplet. Hapësira e dhunës në këtë instancë përbën një problem të së ardhmes: është më kërcënuese ta imagjinosh një hapësirë ku nuk banojmë më se sa një hapësirë që nuk e kemi banuar kurrë. Çdo fushë e mundshme që markohet nga tërheqja e subjektit është fundamentalisht një hapësirë e pamendueshme. Dhe çdo ushtrim i imagjinatës drejt një kohe dhe vendi që ne nuk e banojmë më, vetëm sa na siguron prezencën tonë të vazhdueshme duke na rivënë në fantazi si shikues fantazmagorik. Spektatori me fjalë të tjera, na garanton që së paku në fantazi ne do të vazhdojmë të okupojmë një hapësirë në një botë që ka vazhduar pa ne; pra, na mbron nga një dhunë e veçantë psikike që dija për zhdukjen tonë nga skena e historisë shkakton.
Continue reading “Si u mbijetojmë vdekjeve tona: Chaplin, Wilder, Freud”

Kur probabiliteti është i vogël, fitimi eventual është i pafund


Në këtë artikull ua paraqesim një sekuencë të shkurtër nga filmi i Eric Rohmer My Night at Maud’s ku zhvillohet një debat filozofik mes dy protagonistëve të filmit.

Edhe pse filmi në tërësi është tejet i rëndësishëm pasi që përbën veprën kryesore të regjisorit Eric Rohmer, ne këtu nga temat e shumta që shtjellon filmi si: besimi, martesa, filozofia, feja, letërsia, dashuria, fati dhe seksi zgjodhëm të flasim për filozofinë për shkak se të gjitha këto tema ndërlidhen kur përcjellin problemin e zgjedhjes, pra një problem specifik filozofik.

Në film, homologu imagjinarë i personazhit kryesorë Jean-Louis është Blaise Pascal i njohur për rrugën e tij asketike dhe problemin e prognozës që ai e formuloi. Prognoza i referohet argumentit që ndërton Paskali karshi besimit tek zoti.
Continue reading “Kur probabiliteti është i vogël, fitimi eventual është i pafund”

Irreversible


Shkruan: Kastriot Shabiu

Kritikë rreth filmit Irreversible

Irreversible, një verzion “demonizues” i filmit Memento, për nga teknika e xhirimit dhe e shtjellimit të skenave, mund të jetë filmi më drithërues i dekadës së parë të shek. XXI. Një thriller avant-gardë, me regji të Gaspar Noe, me protagonistë aktorët e mirënjohur Vincent Casel, Monika Belluci dhe Albert Dupontel, mbetet filmi më i kritikuar për sadizëm dhe dhunën e përdorur. Nëse mund të bëjmë krahasime, zhvillimi i ngjarjeve mbrapa, që vetëm e qartësojnë rrjedhën e ngjarjeve në vazhdimsi, por njëkohësisht e minimalizojnë tensionin dhe shtojnë interesin për skenat e para, na ngjason me Komedinë Hyjnore, të Dante Alighierit. Filmi fillon dhe mbyllet me dy kontraste të fuqishme. Nga ferri i nëntokës, ku zhvllohen orgji homoseksualësh dhe dëgjohen britmat sadiste, deri te parajsa e normalitetit në parkun e gjelbëruar. Nihilizmi, humbja e shpresës dhe presioni kohës, janë elemente ndërthurëse të filmit Irreversible.
Continue reading “Irreversible”

Militantja


Shkruan: Tana Shkodra

Kritikë rreth filmit Suffragette

Janë gratë punëtore që dalin nga përditshmëria e tyre ku ishin të zhytura dhe bëhen aktiviste, militante të lëvizjes për të drejtën e votës për gratë. Është Anglia e fundit të shekullit të XIX dhe fillmit të shekullit XX ku pabarazia lulëzon, gratë punëtore të shtresave të ulëta paguhen shumë më pak se burrat, fillojnë punën që fëmijë, abuzohen në shumë mënyra, eksploatohen në fabrika e shtypen në shtëpi dhe në fund vdesin më herët. Nga dëgjueshmëria deri në përulësi e cila i desubjektivizon këto gra, ato bëhen sulmuese të pronës publike e private, rrihen në aksione e protesta, arrestohen, hidhen në grevë urie dhe një prej tyre edhe vdes. Përmes aktivizimit ato çlirohen nga pronari e nga burri duke u bërë kështu subjekte. Ky është portretizimi i anëtareve të lëvizjes ‘Suffragette’ që luftonte që gratë të merrnin të drejtën e votës. Kjo lëvizje kishte dalë në pah dhe ishte rritur me shumë aksione pas përpjekjeve të mëdha e të ndryshme përmes rrugëve ligjore e problematizimit të çështjes.
Continue reading “Militantja”

‘Ballkani si i kolonizuari i brendshëm i Evropës’


Shkruan: Valdrin Prenkaj

Gjatë studimeve në Sofje, përderisa isha duke ndjekur një konferencë për Theodor Adornon, përveç tjerash, mu dha mundësia të takoj edhe disa studentë nga Gjermania, për çka njërin prej tyre e pyeta pse kishte zgjedhur pikërisht Bullgarinë destinacion shkollimi?

Continue reading “‘Ballkani si i kolonizuari i brendshëm i Evropës’”

Tarkovsky: Mbi përdorimin e ngjyrave në film


Këtu e gjeni një pjesë të transkriptuar nga intervista që  Maria Çhugunova bëri me regjisorin Andrei Tarkovsky më 12 dhjetor 1966. Në këtë pjesë të intervistës Tarkovsky flet për përdorimin e ngjyrave në film, për adaptimin e novelave në film si dhe për autorë si Dostoievsky, Antonioni dhe Kurosawa.

Maria Çhugunova interviston Tarkovskyn

Cila është pikëpamja juaj mbi ngjyrat?

Për momentin, nuk mendoj se filmi me ngjyra është diçka më shumë se sa një mashtrim komercial. Nuk e di një film të vetëm që përdorë ngjyrën mirë. Në çdo film me ngjyrë, grafika ka një ndikim mbi perceptimin e ngjarjes. Në jetën e përditshme, ne rrallë herë i kushtojmë rëndësi ngjyrave. Një film bardh dhe zi menjëherë krijon përshtypjen se vëmendja juaj është përqendruar në atë që është më e rëndësishme. Në ekran ngjyra e imponon vetën ndaj jush, ndërsa në jetën reale kjo ndodhë vetëm në momente të rralla dhe të çuditshme, kështu që nuk është mirë që publiku të jetë në mënyrë konstante i vëmendshëm për ngjyrën. Detaje të izoluara mund të jenë me ngjyrë nëse kjo është ajo që korrespondon me gjendjen e karakterit në ekran. Në jetën reale vija që ndan pavërejtshmërinë e ngjyrës nga momenti kur ju filloni ta vëreni atë është thuajse e paperceptueshme. Rrjedha e pathyeshme e vëmendjes papritmas do të koncentrohet në ndonjë detaj specifik. Një efekt i ngjashëm arrihet në film kur sekuencat e ngjyrosura përfshihen në sekuencat bardh dhe zi.
Continue reading “Tarkovsky: Mbi përdorimin e ngjyrave në film”

Duart mbi Qytetin


Ky artikull ka të bëjë me shtjellimin e filmit “Hands Over The City” – një drame politike, të drejtuar përmes një stili investigues nga regjisori italian Francesco Rosi, që është tejet i rëndësishëm për t’u rishikuar sot nga të gjithë dashamirët e filmit dhe të mirës publike.

Në filmin Hands Over the City, një pronar i një kompanie ndërtimi Edoardo Nottola ka siguruar një kontratë me qytetin e Napolit për të ndërtuar blloqe të reja të ndërtesave në përputhje me planin urbanistik të qytetit. Hapi tjetër që duhet të ndërmerr ai është që t’i bindë asamblistët komunal për zgjerimin e planit urbanistik edhe tokën bujqësore që ai e ka blerë tepër lirë. “Nuk ka rrezik në këtë nismë” u thotë Nottola një grupi të investitorëve të mundshëm duke iu premtuar që investimet e tyre do të kthehen për 5000%. Por, kur një ndërtesë shembet dhe vret dy persona duke e lënë edhe një fëmijë të gjymtuar, Kryetari i Komunës vihet nën presion për ta hetuar  rastin, për të shikuar nëse ndërtimet kanë shkuar sipas procedurave të rregullta. Continue reading “Duart mbi Qytetin”